การมาสายไม่มีผลใดๆ

พฤติกรรมผิดเวลาควรมีบทลงโทษไม่ว่าจะเป็นพฤติกรรมต่อเนื่องหรือพึ่งเกิดขึ้นครั้งแรก เพราะการถูกลงโทษจะทำให้ผู้ที่มาสายทำผิดซ้ำน้อยลง ในทางตรงข้ามหากผู้สอนลงโทษไม่เอาจริงกับพฤติกรรมเหล่านี้ ก็จะยิ่งเป็นการส่งเสริมให้ผู้เรียนเข้าเรียนสายต่อไป

แนวทางแก้ปัญหาที่ 1 : สร้างระเบียบเกี่ยวกับการเข้าเรียนสายให้ชัดเจน

ระบุข้อตกลงหรือนโยบายเกี่ยวกับการเข้าเรียนสายของผู้เรียนลงในแผนการสอนและชี้แจงตั้งแต่คาบแรกของคลาสเรียน เพราะจะทำให้กฎนั้นดูมีน้ำหนักและมีผลมากกว่าเมื่อเป็นลายลักษณ์อักษรที่ชัดเจน

แนวทางแก้ปัญหาที่ 2 : ให้ผู้เรียนเห็นผลของการมาสาย

มีบทลงโทษมากมายที่ใช้จัดการกับผู้ที่เข้าเรียนสาย ผู้สอนจำนวนมากระบุข้อกำหนดเรื่องการมาสายโดยผูกไว้กับการขาดเรียน ( เช่น การเข้าสายสองครั้งนับเป็นการขาดเรียนหนึ่งครั้ง) ผู้สอนบางท่านใช้วิธีการแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างชัดเจนขณะที่ผู้เข้าเรียนสายกำลังเข้าห้อง (เช่น การหยุดสอน การขมวดคิ้ว การตำหนิ หรือการติดป้ายจำพวก “คุณมาสาย! กรุณาอย่าสงเสียงดังขณะเข้าห้อง ) ผู้สอนบางคนแปะภารกิจน่าอายให้ผู้ที่เข้าสายทำแลกกับการได้รับอนุญาตให้เข้าห้องเรียน เช่น การร้องเพลง เป็นต้น อีกวิธีหนึ่งที่ได้ผลเป็นอย่างดีก็คือการให้ผู้เรียนทำแบบทดสอบตอนต้นคาบเรียน ซึ่งผู้ที่เข้าสายจะพลาดการสอบและเสียคะแนนไป

แนวทางแก้ปัญหาที่ 3 : ทำให้ช่วงต้นของคาบเรียนมีประโยชน์

คุณต้องทำให้ผู้เรียนที่มาตรงเวลาเห็นอย่างชัดเจนว่าการตรงต่อเวลามีประโยชน์และได้รับเนื้อหาที่สำคัญจริงๆ อย่าทำปล่อยให้เวลาแม้เพียงเล็กน้อยต้องเปล่าประโยชน์ เพราะนั่นจะเป็นการสนับสนุนการผิดเวลาไปในตัว


Application(s) ที่แนะนำสำหรับแก้ปัญหาที่ 3 :
User Comments

Technology Integration For Effective Learning Laboratory 8th floor, Classroom Building 4 (CB4)
126 Pracha-Utid rd, Bangmod, Toongkru, Bangkok, Thailand. 10140
Tel. 0-2470-8478, Fax 0-2470-8476, ets@mail.kmutt.ac.th